Twórcą jego doktryny był Sidhartha, zwany Gautama, o przydomku Budda.
Narodził się około 560 r p.n.e. jako syn władcy ziem leżących na terenie dzisiejszego Nepalu. W wieku 29 lat postanowił opuścić rodzinę i zostać wędrownym nauczycielem. Podczas wędrówki doznał oświecenia i odkrył cztery podstawowe prawdy o cierpieniu, jego powstawaniu, usuwaniu go i drodze do tego wiodącej.

Przed śmiercią przekazał swoim uczniom podstawowe zasady swojej nauki, którymi są:

1. Cztery podstawy samoopanowania:

nad ciałem, uczuciami, zmysłami oraz obojętność wobec zjawisk świata.

koncentracja myśli, woli, energii i dociekania.

należyta wiara, myślenie wolne od żądzy, nieżyczliwości i gwałtowności, mowa powstrzymująca się od kłamstwa i obmowy, zaniechanie zabijania i kradzieży, praca nie wymagająca zabijania i krzywdzenia, dążenie do czynników zbawiennych, należyte przemyślenie spraw ciała i uczuć oraz skupienie na medytacji.

Z tekstów Buddy wynika, że we wszechświecie nie ma miejsca na ingerencję boską, bo bogowie też podlegają prawom przyrody, a różnią się od ludzi jedynie wyższym poziomem życia. Ostateczny cel życia stanowi nirwana - stan wiecznej szczęśliwości.
Mnisi buddyjscy zobowiązani byli wieść życie wędrowne, by szerzyć naukę Buddy. Ich wyposażenie stanowiła miska na jałmużnę, nóż do golenia, igła, pas, sitko do wody, aby nie połknąć żadnej żywej istoty, sandały, materiał chroniący przed deszczem, wachlarz i drewienko do mycia zębów. Żyli z jałmużny, musieli być skromnie, lecz czysto odziani, nie mogli posiadać złota, srebra, uprawiać handlu i zajęć przynoszących pieniądze.

Do nieprzebaczalnych zbrodni należało ojco- i matkobójstwo, zranienie Buddy i wywołanie schizmy. Wykroczeniami były wywoływanie niezgody, bicie mnicha, niezdyscyplinowanie. Do zakonu nie wolno było przyjmować trędowatych, suchotników, kalek, rzezańców, demonów, niewolników, królewskich żołnierzy, małoletnich, zadłużonych, zbiegłych z więzienia i złodziei. Istniały również żeńskie zakony.

Z czasem wyodrębniły się dwa główne rejony buddyzmu:
południowo-zachodni (Indie, Birma, Cejlon, Syjam, Archipelag Malajski)
oraz północno-wschodni (Azja Środkowa, Chiny, Tybet, Korea, Japonia).

Ślady buddyzmu możemy odnaleźć u takich współczesnych myślicieli i literatów europejskich jak Artur Schopenhauer, Aldous Huxley czy Herman Hesse.

Od 1952 r. co dwa lata odbywają się międzynarodowe kongresy buddystów.

Obecnie świątynie i klasztory stają się muzeami kultury, natomiast na wielu uniwersytetach za pieniądze poszczególnych sekt rozwijają się badania nad buddyzmem.

Zarys tematu do rozwinięcia